با توجه به ویژگی های دوغاب (مانند اندازه ذرات و غلظت)، طرح های پروانه به سه نوع تقسیم می شوند:
پروانه های بسته: دارای روکش های جلو و عقب، با راندمان هیدرولیکی بالا، مناسب برای دوغاب هایی با مقدار کمی ذرات ریز. مستعد گرفتگی
پروانههای نیمه باز: فقط پوشش پشتی دارند، میتوانند ذرات بزرگتر را مدیریت کنند، کارایی متعادل و قابلیت عبور را حفظ کنند.
پروانه های باز: بدون پوشش، بهترین قابلیت عبور، مناسب برای ذرات بزرگ و دوغاب با غلظت بالا، اما با راندمان پایین تر.
